کیوان شاهبداغی

و به انگشت نخی خواهم بست ، تا فراموش نگردد که هنوز انسانم

 

                        مشق زندگی

 

ساعت ، بمان ، نرو

دیگر زمان زیادی نمانده است

باید کمی ستاره ببینم در آسمان

باید نهال خنده بکارم بروی لب

تا انتهای خط ، راهی نمانده است

...


                         مشق زندگی

 

ساعت ، بمان ، نرو

دیگر زمان زیادی نمانده است

باید کمی ستاره ببینم در آسمان

باید نهال خنده بکارم بروی لب

تا انتهای خط ، راهی نمانده است

تیک تاک عمر من

آه ای دقیقه های عجول و فراری ام

رخصت نمی دهید؟

باید برای خنده بیابم بهانه ای

ای لحظه های عزیزم ، شما چرا

فرصت نمی دهید ؟

بر من چه کارهای زیادی که مانده است

زین خیل آرزوهای فراوان دوردست

ناگه چه دیر شد !

زین فرصتی که نمی آیدم بدست

آخر کجا شدند

ایوان و چای و حوض

وآن کودکی که پر از خاطرات سبز

از دست رفته اند ؟

ساعت تو را به جان عقربه هایت ، بمان ، نرو

باید کمی بنفشه بکارم کنار حوض

باچتر های بسته ، بجویم سرشک ابر

آیینه ، خنده های من از یاد برده است

باید دوباره بیابم نشان عشق

گویی که سالهاست

من با کسی ،  که نه ،

گویی که با خودم

من قهر بوده ام

دیگر لواشکی به دلم پر نمی کشد

قاشق زنی به پشت پنجره ، قاشق نمی زند

بادبادکی به آسمان سپیدم نمی رود

دیگر دلم ، ز روی آتش گرمی نمی پرد

قلک شکستنی ، مرا به ثروت بی حد نمی برد

اینک ، من و دقایقی که پر از شاید و اگر

در انتظار چه ؟

خود نیز مانده ام

بی پرده با تو بگویم عزیز دل

یک شب ، چه کودکانه به خوابی سپید و پاک

ناگه چنین بزرگ ، من از خواب جسته ام

در این زمانه آدم بزرگ ها

من ، سخت گشته ام

گوئی کسی ، شبانه کودکیم را ربوده است

از آن همه امید و خنده و احساس پاک و ناب

از لذت نشستن در حوض لحظه ها

چیزی نمانده است

...

باید شروع کنم

حتی اگر به آخر خط هم رسیده ام

یک نقطه می نهم

اینک منم

بر پا و استوار ، در آغاز خط نو

خوش خط تر از گذشته

آری منم که دفتر عمرم نوشته ام

بد خط ، سیاه ، خط خورده

کسی را گناه نیست

آه ای خدای من

از دفتر حیاتی چند برگ عمر من

چند صفحه مانده  است ؟

دیگر گلایه بس

باید دوکاسه آب ، بریزم به پشت سر

باید دوباره عاشقانه نفس را فرو برم

باید که بی بهانه ، بخوانم ترانه ای

تا هست دفتری

تا مانده برگ نو

باید تمام ورق های رفته را

خط خورده یا سیاه ، دیگر ز یاد برد

دیگر مداد رنگ سیاهی نمی خرم

یک جعبه آبرنگ

آری مداد رنگی و نقاشی حیات

آبی آسمان

سرخی به گونه ها

زردی به آتش و سبزی به زندگی

اینک منم ، قلم به دست

خطاط  لحظه ها

نقاش عمر خود

ساعت نماند و رفت

در این دو روز عمر

 پیروز آن کسی 

که در دفتر حیات

 تکلیف هر چه بود

این مشق زندگی

زیبا نوشت و رفت



کلمات کلیدی :
نوشته شده توسط کیوان شاهبداغی در دوشنبه ٢٧ دی ۱۳۸٩

نظرات ()





مطالب پیشین





Powered By persianblog.ir Copyright © 2009 by k1shahbodaghi
This Themplate By Theme-Designer.Com

.:: Menu ::.

صفحه ی نخست
پست الکترونیک
عناوین مطالب وبلاگ
لينك rss
طراح قالب

.:: About ::.


درباره :
پروفایل مدیر : کیوان شاهبداغی

.:: Categories ::.

 

.:: Links ::.

حرفه ای ترین قالب هاي وبلاگ
کیوان شاهبداغی

.:: Page ::.


.:: Authors ::.

کیوان شاهبداغی

.:: Others ::.





.:: Archive ::.

امرداد ٩٠
فروردین ٩٠
دی ۸٩
آبان ۸٩